انتخابات و ارامنه ایران

 
 
به غیر از حضور در پای صندوق و دادن رای شخصی، حضور ارامنه در انتخابات ریاست جمهوری و شوراهای شهر در روز ۲۴ خرداد، به چند شکل انجام گرفت.
نخست انتشار سندی بود با عنوان «انتظارات و خواسته های جامعه ارامنه ایران از رئیس جمهور آینده» که امضای خلیفهگریهای ارمنی ایران، نمایندگان ارامنه در مجلس شورای اسلامی و مطبوعات و انجمنهای ارمنی کشور را پای خود داشت. در این سند مطالباتی در سطح بینالمللی و ملّی و همین طور در زمینه دشواریهای ارامنه کشور در ده ماده تدوین شده بود. انتشار این سند به دوره رقابتهای ریاست جمهوری باز میگردد که هنوز نامزدهای مختلف با هم رقابت میکردند و به گفته کارن خانلریان، نماینده ارامنه تهران در مجلس که ابتکار عمل تنظیم سند را به عهده داشت، سند به پنج تن از نامزدها ارائه شده است. کارن خانلریان در پاسخ به پرسشهای «هویس» همچنین گفته است که مطالبات این سند با رئیس جمهور منتخب پیگیری خواهد شد. خانلریان در پاسخ این پرسش که آیا معقولتر نبود از نامزد خاصی حمایت میشد که گمان میرفت مستعدتر است به این مطالبات پاسخ دهد، توضیح داده است که حاضران در جلسه مشورتی برای تنظیم این سند به سه دلیل درست دانستند که ارامنه را تنها به مشارکت در انتخابات دعوت کنند نه رای دادن به یک نامزد خاص. امّا این دلایل: «نخست به این دلیل که در شرایط وجود دیدگاهها و رویکردهای گوناگون نسبت به مسائل کشور در میان ارامنه ایران، موضعگیری میتوانست نقش محدودکننده آزادی اراده را بازی کند و فشاری بر امضا کنندگان سند باشد. دوّم این که موضعگیری سیاسی جامعه ارامنه هیچ تضمینی برای اقدامات آتی رئیس جمهور جدید نمیتواند به وجود بیاورد. و سرانجام به این دلیل که پاسخهایی که به خواستهای ما داده میشود، با توجه به قانونمندی جوّ روزهای پیش از انتخابات، احتمالاً رنگ تبلیغاتی خواهد داشت و موضعگیری بر اساس این پاسخها، دست کم، منطقی نمیتواند باشد».
گروهی از فعالان اجتماعی ارمنی نیز فهرستی از کاندیداهای شورای شهر تهران منتشر کردند و ارامنه را به رای دادن به آنها دعوت کردند. آنها همچنین فهرستی از خواستهای عمومی درباره شهر تهران و همین طور چند خواست ارامنه ایران را نیز جداگانه منتشر کردند. آلبرت کوچاریان، یکی از این فعالان اجتماعی، در پاسخ به پرسش «هویس» در زمینه انگیزههایشان از انتشار این فهرست و ملاکهایی که برای گذاشتن نام نامزدها در فهرست مدّ نظرشان بوده است، نخست بر اهمیت شوراهای شهری و محلی تاکید کرد. او اعلام کرد به گمانش هشتاد در صد معضلات مردم تهران مشکلات شهری هستند و نه مشکلات سیاسی. به همین سبب آنها بیشتر به تخصص افراد و پیشینه خوبشان در اداره امور شهر توجه داشتهاند و در مرحله بعد به وابستگی سیاسی آنها.
نامزدی آرمن نظریان برای عضویت در شورای شهر تهران نیز تا اندازهای مورد توجه قرار گرفت. ارامنه در انتخابات مجلس قانونگذاری به نمایندگان خاص خود رای میدهند و نامزدهای ارمنی نیازی ندارند با نامزدهای دیگر رقابت کنند. امّا در این مورد، نظریان باید با دیگر داوطلبان عضویت در شورای شهر رقابت میکرد و اصلاً باید با رای غیرارمنیها وارد شورا میشد. این موضوع البته ناممکن نیست، به شرطی که نامزد مورد بحث در سطح جامعه ایرانی شهرت داشته باشد یا از طریق ارتباطات گستردهای با محافل سیاسی و اجتماعی کشور راه خود را در فهرستهای گروههای ذینفوذ بگشاید. آرمن نظریان که نخستین کاندیدای ارمنی برای شورای شهر بود انتخاب نشد، امّا حضور او توجه ارامنه را به ضرورتها شرکت در روندهای سیاسی عمومی کشور جلب کرد.
در مجموعه مطالب این شماره «هویس» درباره انتخابات و ارامنه، اظهارنظرِ روبرت صافاریان نیز درج شده است. او این پرسش را مطرح کرده است که آیا انتشار سندی خطاب به همه نامزدهای ریاست جمهوری خودش یک جور القای بیتفاوتی نسبت به سرنوشت سیاسی کشور نیست؟ و آیا اگر ارامنه ایران فارغ از این که چه کسی رئیس جمهور شود، مطالبات معینی را مطرح میکنند، دیگر رای دهنده ارمنی چه انگیزهای دارد که برای رای دادن پای صندوق برود.
 
دوهفته نامه "هویس" شماره 149
۱۵ تیر 1392
 

    Tags: , ,

    پاسخ دهید

    نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *