ارمنستان در گره‌گاه راه‌های ارتباطی منطقه

 
 
این روزها مسأله ارتباطات منطقه قفقاز در کانون توجه قدرتهای بزرگ حاضر در منطقه، یعنی روسیه، ایالات متحده و ایران، قرار گرفته است. ایران همچنین پیگیر پروژه راه آهن ایران-ارمنستان است، امّا هنوز هیچ توافق عملی برای شروع عملیات احداث راه-آهنی که قرار است شبکه خط آهن ایران را به ایروان و از آنجا از طریق گرجستان به باتومی و سایر بنادر دریای سیاه متصل کند، به دست نیامده است. این موضوع در دیدارهای معاون رئیس جمهور و وزیر کشور ایران از ایروان در ماه گذشته در دستور کار جلسات مسئولین دو کشور قرار داشت.
در همین رابطه دیدار غیرمنتظره واشادزه وزیر امور خارجه گرجستان از ایروان نیز نظرها را به خود جلب کرد. او پیشتر در مصاحبهای اعلام کرده بود که گرجستان مایل به بازگشایی خط آهن خود به روسیه از طریق آبخازیا نیست. گرجستان آبخازیا را بخشی از خاک خود میداند که به دست روسیه و حکومت تحت حمایت آن غصب شده است. ظاهراً حضور واشادزه در ایروان برای این بود تا ارمنیها گرجیها را به بازگشایی این خط ارتباطی برای روسیه راضی بکنند. ظاهراً این تلاش نتیجهای در بر نداشت.
وضعیت راه آهن باکو-تبیلیسی-قارص هم چندان روشن نیست. این راه آهن برای دور زدن ارمنستان و برقراری ارتباط مستقیم بین آذربایجان و دریای سیاه احداث میشود، امّا کشورهای بزرگ غربی استقبال چندانی از این پروژه نکردهاند و بیشتر مایلند که راه آهن قارض-گیومری بین ارمنستان و ترکیه فعال شود. سفیر ایالات متحده در ارمنستان در این باره گفته است که نیازی به بازگشایی مرز ترکیه و ارمنستان نیست، کافی است ارتباط بین گیومری و قارص از طریق راه آهن برقرار شود. با برقراری این ارتباط ارمنستان میتواند به بنادر دریای سیاه متصل شود. رئیس بندر طرابوزان اعلام کرده است که این بندر آمادهگی حمل کالاهای ارمنستان را دارد.
کدامیک از این پروژهها به سرانجام خواهد رسید؟ آیا ارمنستان نقشی در این امر خواهد داشت یا باید صرفاً ناظر و تابع تصمیمات قدرتها بزرگ باشد؟ اینها پرسشهایی است که مقاله ناییرا هایرومیان با طرح آنها به پایان میرسد.
 
دوهفته نامه "هویس" شماره ۱۲۸
۱۸ مرداد ۱۳۹۱

    Tags: , , ,

    پاسخ دهید

    نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *