نظری به سفر وزیر خارجه‌ی ارمنستان به ایران

 
iran-armenia-hooys
 
سفر اخیر دو روزهی آقای ادوارد نعلبندیان، وزیر خارجه ارمنستان، به کشورمان که به دعوت آقای ظریف، وزیر امور خارجه، صورت گرفت حائز اهمیت و توجه ویژه است. ظاهراً موضوع اصلی این سفر انجام مذاکرات نهایی در خصوص لغو روادید (ویزا) بین دو کشور بوده است اما ملاقاتهایی که آقای نعلبندیان با مسئولان عالیرتبهی ایرانی داشت حاکی از علاقهی دو کشور به گسترش و تعمیق همهجانبهی مناسبات فی مابین است.
به نظر میآید تحولات تازهی منطقه همکاری و تبادل نظر دائمی بین مقامات ایران و ارمنستان را ضروری ساخته است. در حال حاضر اتحادی سیاسی بین رهبران ترکیه و عربستان جهت تسلط سیاسی- اقتصادی در منطقه ایجاد شده و یک محور جدید استراتژیک به رهبری این دو کشور در حال شکلگیری است. محور جدیدالتأسیس ترکیه-عربستان را میتوان محور ارتجاع نامید، چرا که دو کشور پیگیر اهداف واپسگرایانه در منطقهاند. این محور مزاحمان و دشمنانی دارد و ایران و ارمنیان منطقه در صف مقدم این مزاحمان قرار دارند.
عربستان در تلاش حفظ نظام سلطنتی آلسعود و توسعهی کنترل خود نه فقط در شبهجزیرهی عربستان بلکه در کشورهای عربی و اسلامی است. شیعیان عربستان و نیز شیعیان خارج از آن کشور (یمن، بحرین، عراق، لبنان و غیره) دشمنان سعودی محسوب میشوند و به نظر عربستان قدرت گرفتن ایران همانا قدرت گرفتن شیعیان است.
در سوی دیگر ترکیه در پی احیای سنتها و عظمت امپراتوری عثمانی است تا نه فقط در داخل ترکیه حکومت خود را مستحکم سازد بلکه در اطراف آن کشور نیز پایگاه اجتماعی- اقتصادی برای خود ایجاد کند. در اجرای این اهداف، ترکیه از شعارهای پانترکیستی و پاناسلامیستی – بسته به مورد- استفاده میکند. مزاحمان اصلی ترکیه در این راه ملتهای غیرترک و فرقههای شیعه (علوی و غیره) هستند. مخالفتهای ترکیه با مواضع ایران در سوریه کاملاً آشکار است. ارمنیان هم در تبلیغات ترکیه به عنوان دشمن ملت ترک قلمداد میشوند و متقابلاً خود ارمنیان نیز در برابر برنامههای توسعهطلبانهی ترکیه ایستادگی و تبلیغات میکنند. البته ترکیه و عربستان با پشتیبانی پنهان و آشکار از گروههای افراطی نظیر داعش در واقع یک جنگ نیابتی علیه دشمنان بالقوه و بالفعل خود راه انداختهاند. مثلاً در بحران فعلی سوریه، ترکیه تلاش فراوانی برای ضربه زدن به جامعهی ارمنی آن کشور داشته است. حمله به دهکدهی ارمنینشین کسب توسط جبهه النصره، تخریب کلیسای ارمنی دیرالزور توسط داعش و حملهی اخیر به محلهی ارمنینشین حلب از سوی گروههای مورد حمایت ترکیه نمونههایی از این ضربات است.
بدین سان همکاری و نزدیکی ایران و ارمنستان برای مقابله با عملیات خصمانهی این محور ارتجاع منطقهای یک ضرورت تاریخی است. البته تحکیم همهجانبهی روابط ایران و ارمنستان در درجهی اول مستلزم گسترش هرچه بیشتر روابط اقتصادی دو کشور است.
پس از ملاحظات فوق، اینک باید نه فقط در انتظار ارتقای گردشگری بلکه ارتقای سطح مبادلات بازرگانی دو کشور و تکمیل پروژههای نیمهکاره مثل راه ارتباطی ایران به بنادر دریای سیاه از طریق ارمنستان باشیم. حتی بجاست که ارمنستان حداکثر امکانات خود را در تأمین بودجه یا جلب سرمایهگذاری جهت ارتباط دو کشور از طریق راهآهن نیز به عمل آورد. در پی انچام بیوقفهی چنین پروژههای مهمی میتوان در انتظار سفر قریبالوقوع آقای روحانی رئیس جمهور کشورمان به ارمنستان بود.
سردبیر
دوهفته نامه "هویس" شماره 218
۲۴ خرداد 1395
 

    پاسخ دهید

    نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *