اعتماد به روسیه، جنگ طلبی جمهوری آذربایجان و همکاری نظامی ارمنستان و روسیه

 
نائیرا هایرومیان
 
 
خبرگزاریهای روسیه در روز ۱۵ ژانویه با انتشار بیانیهای غیرعادی و با استناد به کرملین نوشتند که «ولادیمیر پوتین رئیس جمهور روسیه با پیشنهاد دولت مبنی بر آغاز مذاکره با ارمنستان برای امضای پیمان گسترش همکاریهای نظامی و فنی موافقت کرده و پس از پایان مذاکرات نیز دولت را موظف به عقد پیمان با این کشور کرده است».
این پیمان از ۹ فوریه ۲۰۱۲م که نیکلای پاتروشف، دبیر امنیت ملی روسیه، ضمن دیدار از ارمنستان با همتای ارمنستانی خود، آرتور باغداساریان، سند مربوطه را امضا کرد در دست تنظیم است. هنور از مفاد دقیق پیمان چیزی معلوم نیست، بخصوص که ارمنستان در سال ۲۰۰۸م آخرین چیزی را که یک کشور مستقل میتوانست به همپیمان نظامی خود بدهد، یعنی اختیار حفظ امنیت خود، را به روسیه داده است. اما پیمان سال ۲۰۰۸م بر اساس تفاسیر بعدی، مربوط به دفاع از ارمنستان در برابر «دشمن خارجی» بود و از نظر روسیه «دشمن خارجی» یعنی کشورهای خارج از اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی. بنابراین جمهوری آذربایجان که با ارمنستان هنوز در جنگ است، جزو این کشورها نیست. احتمالا در پیمان جدید مادهای مربوط به جمهوری آذربایجان درج خواهد شد. سرژ سرکیسیان رئیس جمهور ارمنستان در همان روز اعلام کرد که آذربایجان همچنان به تهدیدهای خود نسبت به ارمنستان ادامه میدهد و باید همیشه در انتظار یک ماجراجویی نظامی تازه بود. سرژ سرکیسیان در وزارت دفاع جلسهای تشکیل داده و از سران همه جناحهای حکومت دعوت کرده و گفته بود که مهمترین کار حکومت حفظ امنیت کشور است. او از همه خواست که پیرامون نیروهای مسلح گرد آیند و خود را برای یکپارچه شدن آماده کنند، چراکه ارمنستان از آن پس ضامن امنیت فیزیکی قراباغ است. سرژ سرکیسیان گفت: «سیاست آشکار ضدارمنی، فاشیستی و جنگ طلبانه سران جمهوری آذربایجان بزرگترین تهدید برای امنیت ارمنستان است. آذربایجان آشکارا آتش بس را نقض میکند و در خط مقدم متناوباً سربازانی قربانی میشوند. خون آنها به گردن حکام آذربایجان است». سرژ سرکیسیان در ادامه گفت که ارمنستان با توجه به منافع اقتصادی و استراتژیک خود در حال پیوستن به پیمانها و اتحادیههای گوناگون است. وی گفت: «با این حال، امنیت جمهوری ارمنستان همچنان بر پایه همکاری و پیمان نظامی ارمنستان و روسیه قرار دارد و کارایی آن به اثبات رسیده است. بنابراین ما به سازمان پیمان امنیت جمعی و عضویت در آن سازمان اهمیت بسیار میدهیم. ما به این سازمان اعتماد داریم و آن را ضمانت واقعی امنیت ملی خود میدانیم». او اگرچه به موازات آن اعلام کرد که ارمنستان با ناتو همکاری تنگاتنگی دارد و میکوشد از تجربههای عالی آن در پیشرفت نیروهای مسلح خود استفاده کند و ادامه داد: «نیروهای حافظ صلح ارمنستان به شرکت شرافتمندانه خود در عملیات نیروهای حافظ صلح ناتو در افغانستان و کوزوو ادامه میدهند»، اما اصل مطلب همکاری با روسیه است. تمدید مهلت استقرار پایگاه نظامی روسیه در ارمنستان در سال ۲۰۱۰م و پیمان مبنی بر حفظ امنیت ارمنستان توسط روسیه، سیاست یکجانبه دولت را با موجی از اعتراض روبرو کرد. بسیاری خواستار تجدید نظر در روابط با روسیه شدند. در نتیجه، ارمنستان جهتگیری اروپایی خود را تقویت کرد و شاید در نوامبر ۲۰۱۳م توافقنامه پیوستن به اتحادیه اروپا را امضا کند. اما مقامات ارمنستان میکوشند «تقسیم کار» را رعایت کنند. آنها اقتصاد و اصلاحات دموکراتیک را به غرب میسپرند، اما امور امنیتی را بدون قید و شرط به عهده روسیه میگذارند. اروپا اکنون اعلام میکند که عضویت ارمنستان در اتحادیه گمرکی روسیه راه تشکیل منطقه تجاری فعال و گسترده با اتحادیه اروپا را خواهد بست. و احتمالاً روزی فراخواهد رسید که اروپا بگوید وجود پایگاههای نظامی روسی در قلمرو یک کشور عضو اتحادیه اروپا مجاز نیست.
 
ترجمه: گارون سرکیسیان
 www.armenianow.com
 
دوهفته نامه "هویس" شماره ۱۳۹
۷ بهمن ۱۳۹۱
 

    Tags: , ,

    پاسخ دهید

    نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *