آندره آرزومانیان درگذشت

خداحافظی با نوازنده پاییز طلایی

آندره آرزومانیان، نوازنده پیانو و آهنگ‌ساز، به‌دلیل ابتلا به بیماری سرطان مغز استخوان صبح سه‌شنبه یازدهم خرداد 1389 در سن 56 سالگی پس از یك دوره طولانی بیماری در بیمارستان میلاد تهران درگذشت.

آندره آرزومانیان در سال 1333 در تهران به دنیا آمد. فعالیت هنری را از سال 1365 با نوازندگی پیانو آغاز كرد. عمده فعالیت آرزومانیان آهنگ‌سازی برای فیلم بود و ساخت موسیقی بیش از 24  فیلم از جمله رابطه، ماهی، شنگول و منگول، نقطه شوم، علی و غول جنگل، تیغ و ابریشم، الهه زیگورات، سكوت و گارد ویژه را انجام داده است. او حدود یک سال و نیم پیش به سرطان مبتلا شد و در طول درمان خود سه بار تحت عمل جراحی قرار گرفت.

خداحافظی هنرمندان موسیقی و سینما با آندره آرزومانیان

پیكر آرزومانیان از مقابل تالار وحدت تا بهشت زهرا تشییع شد و مراسم تشییع پیكر او با حضور مجید انتظامی، ناصر چشم‌آذر، یغما گلرویی، فریدون شهبازیان، حسن ریاحی، فاضل جمشیدی، مانی رهنما، رازمیک اوحانیان، شهرام میرآقا، بابک رضایی مدیرعامل انجمن موسیقی، علی ترابی سرپرست دفتر موسیقی ارشاد، روبن آرزومانیان، فردین خلعتبری، محمد میرزمانی، لوریس چکناواریان، داود گنجه‌ای، رضا تاجبخش، بامداد بیات، کارن همایونفر و تنی چند از هنرمندان موسیقی و سینما در تالار وحدت برگزار شد.

در ابتدای این مراسم محمد سریر رئیس هیئت مدیره و مدیرعامل خانه موسیقی گفت: «سخن گفتن در این شرایط بسیار برای من دشوار است. آندره نامی است که آثارش حداقل در چهار دهه اخیر منتشر شده و به دست علاقه‌مندان رسیده است. او همیشه سعی می‌کرد به جای این که در کنار آثارش باشد در پشت آن‌ها پنهان ‌شود و به همین دلیل بسیاری از مردم نغمه‌های او را نمی‌شناسند.»

لوریس چکناواریان، دیگر سخنران این مراسم، با بیان این که صحبت در خصوص یک هنرمند بزرگ کار سختی است، گفت: «او هنرمند بزرگی بود و من از این جهت که نتوانستم او را در این روزها ببینم بسیار متأسفم. من به عنوان یک ارمنی به حضور چنین هنرمندی افتخار می‌کنم چرا که معتقدم او یک هنرمند واقعی ایرانی بود و امیدوارم بتوانم تا سال آینده کنسرتی را از آثار آرزومانیان برگزار و رهبری کنم.»

بابك شهركی نوازنده ویلون نیز در این مراسم از آموخته‌هایش از آرزومانیان صحبت كرد: «هر قدر درباره‌ی توانایی آندره آرزومانیان در نواختن پیانو حرف بزنیم، صحبت از شخصیت والای او با اهمیت‌تر خواهد بود، چون او یك هنرمند انسان بود. اگر در ایران سه نابغه موسیقی وجود داشته باشد، به نظرم آندره آرزومانیان یكی از آن سه نفر بود. من از او درس‌های بسیاری گرفتم چون از نظر شخصیتی و اخلاقی بسیار بزرگوار بود. او سابقه‌ی 40 سال نوازندگی حرفه‌ای داشت و از كودكی و نوجوانی با گروه‌های حرفه‌ای ایرانی و خارجی همراهی كرده بود و تجربه‌های بسیار داشت.»

در پایان این مراسم مانی رهنما با ذکر خاطره‌ای از آرزومانیان گفت: «زیبایی نوازندگی ایشان سرّی داشت كه از آنِ نسلی است که برای موسیقی بسیار ارزش قائل بودند. هر هنرمندی که از آن نسل آمد برجسته و تکرار نشدنی است.  اكنون هنرمندانی از این نسل داریم که باید به طور شایسته از آن‌ها قدردانی كنیم.»

او در پایان صحبت‌های خود قطعه‌ای خواند و با آمدن پیکر آرزومانیان، هنرمندان طی مراسمی او را تا بهشت زهرا بدرقه کردند.

پیانیست كلاسیك

سمیه قاضی‌زاده منتقد موسیقی در مجله «فرهنگ و موسیقی» درباره آرزومانیان و هنرش می‌نویسد: «نمی‌توانم با قطعیت بگویم هیچ پیانیستی جای آندره آرزومانیان نمی‌آید، اما احتمال خیلی کمی وجود دارد به این زودی‌ها پیانیستی با ذوق و پنجه پرتوان او در موسیقی ایران فعالیت کند. این نوازنده توانا نوازندگی اثر ماندگار و فراموش‌نشدنی فریبرز لاچینی با نام پاییز طلایی را در كارنامه خود دارد.  آندره آرزومانیان بی‌شک یکی از پیانیست‌های کلاسیکی بود که بسیار خوب به حال و هوای ایرانی قطعات آهنگسازان اشراف داشت و این را در شیوه‌ی نوازندگی‌اش نشان می‌داد. اگر سولوی پیانوی آلبوم  قطعاتی برای پیانو و ارکستر مجید انتظامی را شنیده باشید، شما هم به این نکته اعتراف می‌کنید که چه‌قدر خوب از پس اجرای دشوار و تکنیکی قطعاتی با تم آذری برآمده است؛ قریحه‌ای که در کمتر پیانیست کلاسیکی پیدا می‌شود. شاید یکی از دلایل توفیقش در شیرین نواختنِ قطعات با تم ایرانی، آشنایی بسیار خوب او با موسیقی پاپ بود که باعث شده بود درکی عمیق از قطعه‌ای که در حال نواختنش بود پیدا کند. او تنها یک نوازنده‌ در حال انجام وظیفه نبود.»

قرار بود آندره آرزومانیان امسال دو كار بزرگ انجام دهد؛ نخست بازخوانی قطعات شاخص واروژان با همراهی اركستر بزرگ ارمنستان، و دیگری همكاری با لوریس چكناواریان، كه موفق به انجام هیچ كدام از این دو نشد.